D                  A7               D                       A7
Sögu vil ég segja stutta sem að ég hef nýskeð frétt.
D                         A7                      D          A7     D
Reyndar þekkið þið hann Gutta, það er alveg rétt.
A7
Óþekkur er ætíð anginn sá, út um bæinn stekkur hann og hoppar til og frá.
D
Mömmu sinni unir aldrei hjá, eða gegnir pabba sínum. Nei, nei það er frá.
                       A7                 D                  A7
Allan daginn, út um bæinn eilíf heyrast köll í þeim:
D                 A7               D      A7        D
Gutti, Gutti, Gutti, Gutti, Gutti komdu heim.

D               A7                   D                            A7
Andlitið er á þeim stutta oft sem rennblautt moldarflag.
D                        A7                              D        A7    D
Mædd er orðin mamma hans Gutta, mælir oft á dag:
A7
Hvað varst þú að gera, Gutti minn? Geturðu aldrei skammast þín að koma svona inn?
D
Réttast væri að flengja ræfilinn. Reifstu svona buxurnar og nýja jakkann þinn?
                       A7                D                  A7
Þú skalt ekki þræta Gutti, það er ekki nokkur vörn.
D                  A7                        D     A7      D
Almáttugur! En sú mæða að eiga svona börn.

D                 A7                    D                   A7
Gutti aldrei gegnir þessu, grettir sig og bara hlær,
D                        A7                 D      A7  D
orðinn nærri að einni klessu undir bíl í gær.
A7
O’n af háum vegg í dag hann datt. Drottinn minn! Og stutta nefið það varð alveg flatt
D
eins og pönnukaka.  Er það satt? Ó, já, því er ver og miður, þetta var svo bratt.
                     A7               D                 A7
Nú er Gutta nefið snúið, nú má hafa það á tröll.
D                     A7                   D       A7       D
Nú er kvæðið næstum búið, nú er sagan öll.