G                                             D                      G
Þau voru fljóðin viðmótsþýð vestur á Patró forðum blíð.
                                              D                           G
En Kata af þeim öllum bar upp þegar slegið balli var.
  G                          C                     G                    D
Í okkur kveikti hún ástarblossa, í okkur lét hún blóðið fossa
G                           C
þegar hún snerist hring, hring, hring
            G                 D                    G
en hún kyssti bara svarta – Tóta Súðvíking.

Við rérum á gamla Faxa fimm, og frost var oft mikið og hríðin dimm.

En þegar við komum aftur inn, var óðara gleymdur helkuldinn.

Innilegast alltaf hló hún, upp sínum fótum liprast sló hún,

þegar hún snerist hring, hring, hring

útá gólfinu með skruggu Gvendi Skálvíking.

Við eltum fiskinn um allan sjó, og erfiðið var oft meira en nóg.

En þegar við komum aftur inn, var aldrei neitt fengist um þrældóminn.

Heldur en ekki hnarrreist var hún, höfuð sitt jafnan stoltast var hún,

þegar hún snerist, hring, hring, hring

úti á gólfinu með Alla Kalla Ísfirðing.

Hann stundum lotulangur blés á leðinni fyrir Sléttanes.

En þegar við komum aftur inn, var óðara gleymdur stormurinn.

Ungpíulegt sitt höfuð hneigð´hún, Heillandi nett sitt mitti sveigð´hún

þegar hún snerist, hring, hring, hring

úti á gólfinu með flotta Pétri Flateyring.

Hann fljótur var oft í Látraröst með löðrandi brim og iðuköst.

En þegar við komum aftur inn, var óðara gleymdur lífsháskinn,

brosandi sínum öxlum yppt´hún uppfyrir hné sínu pilsi lyfti’ hún

þegar hún snerist hring, hring, hring

útiá gólfinu með breiða Steina Bolvíking.