A
E7
Kenna tit Rasmus, Rasmus i Görðum,
A
hann eigur sær bæði hestar og neyt
E7
so hevur hann hjallin niðri í fjörum,
A
saltfisk og speril, um á hjá honum treyt.
A
E7
Men Rasmus, ja,
Rasmus, hann fölir seg so eina
A
hann hugsar um Rasminu, sum situr heilt aleina.
E7
Tí Rasmus, ja, Rasmus, hann er gamal drongur,
A
slaturin gongur, hann tímir ikki longur.
A - D - E7
- A
A- D -
E7 - D
A
E7
„Nú má eg mær finna eina fitta gentu,
A
hevði eg torað at ligið framvið.
E7
Eg fylgdi Rasminu, sjálvt um teir mangan flentu,
A
men kanska hon ikki er heilt ómögulig".
A
E
Tí Rasmus, ja, Rasmus, hann er gamal drongur,
A
slaturin gongur, hann tímir ikki longur.
E7
Hann droymir um Rasminu, bæði dagar og nætur,
A
vinirnir arga hann, so hann er ofta nokk so flatur.
A - D -
E7 - A
A- D -
E7 - D
A
E7
Og Rasmus, ja, Rasmus, hann fór sær ein dagin
A
yvir at Nesi og norður um á.
E7
At friggja hann ætlaði, reyður og smæðin,
A
spurði Rasminu, á knöunum hann lá:
A
E7
„Rasmina, Rasmina, mín fitta rosina.
A
vilt tú um meg fjálga, mín lívsins kamina?"
E7
„Ja, elskaði Rasmus, nu kundi eg skriggjað,
A
í tríati ár havi eg nú væntað teg at friggja".
A - D - E7
- A
A- D -
E7 - D |
