Verkefni 3 í ritlist. Epli/F.           Heilsunnar vegna

Ég var staddur í gróðurhúsi á gluggaveðursdegi þegar falleg en heldur mjóslegin blind stúlka kom upp að mér, rétti mér epli og bað mig af ósögðum ástæðum um að lýsa því fyrir sig. Ég ígrundaði málið stutta stund; hvernig lýsir maður epli? Ég dró seiminn.

“Ja, það er rautt, eiginlega vínrautt, glansandi og svona hnöttótt og búttað. Mér sýnist það mjög glæsilegt og alveg að springa úr holl…”

Stúlkan greip snöggt fram í og spurði áhyggjufull. “Er einhver skemmd í því? Helduru að það geti verið að það sé ógeðslegur ormur að skríða inní því.”

Ég lyfti brúnum og sagði henni hughreystandi að eplið væri óskemmt að sjá og útilokað að ormur skriði um í því. Hún tók ekki við eplinu, heldur varð ögrandi á svip og spurði:

“Hefuru pælt í hljóðinu sem heyrist þegar þú bítur í epli? Mér finnast rauð epli betri á bragðið, en hljóðið í þeim er ógeðslega sjúkt. Hljóðið í grænu epli er allavega mýkra. Meira svona kvenlegt”. Hún sagði síðan ákaflega biðjandi: “Fáðu þér bita fyrir mig. Gerðu það.”

Ég leit flóttalega í kringum mig, en kunni ekki við að vera dónalegur við grey stúlkuna. Ég tók lítinn bita af eplinu. Áður en ég gat aðhafst meira sagði hún skerandi rómi: “Nei! Taktu stóran bita! Eins stóran og tennurnar geta!”

Það gerði ég og mátti hafa mikið fyrir því að rjúfa hýði ávaxtarins og komast í gegn. Ég skynjaði um leið hvað stúlkan átti við. Hljóðið var afar óviðurkvæmilegt. Stúlkan virtist þegar í stað skynja þann djúpstæða ótta sem greip um mig. Hún varpaði sprengjunni: “Finnst þér þetta ekki ógeðslegt hljóð! Eins og bein að brotna! Líður þér ekki pínulítið eins og mannætu?”

Ég fölnaði og flúði af vettvangi. Ég leit við á flóttanum og sá að svipur stúlkunnar sýndi megnustu viðurstyggð - en hún virtist samt óútskýranlega ánægð. Ég átti erfitt um svefn þá nóttina.

Morguninn eftir fór ég út í búð og starði opinmynntur á rauð og græn epli. Ég keypti tregur eitt grænt og eitt rautt. Heim kominn lagði ég þau á borðið og starði. Síðan beit ég í það græna og almáttugur, hvílíkt beinbrotshljóð! Ég beit svo eldsnöggt í það rauða og tók andköf af skelfingu. Í sömu andrá sá ég að í sári græna eplisins var skemmd og að safi var farinn að brjótast fram í kringum hana.

“Þetta er eins og blæðandi sár!” hrópaði ég: “Eins og blæðandi, flakandi sár í holdi limlestrar konu!” Ég stökk á fætur og hljóðaði eymdarlega - og rakst harkalega í borðið.

Þegar rauða eplið féll af borðinu og brotnaði í tvennt heyrðist greinilegt hálsbrotshljóð og safi og steinar spýttust í allar áttir. Ég hljóp inn á klósett og ældi og kúgaðist. Hræðilegur tími fór síðan í hönd. Ég var stjarfur af hræðslu. Dag eftir dag gat ég ekkert borðað. Ég kúgaðist og fékk ónot í tennurnar. Núna er meðferðin sem betur fer farin að virka og ég er farinn að þyngjast á ný. Þróttur minn vex dag frá degi og læknarnir segja mér að ég eigi eftir að ná mér, en ráðleggja mér að láta epli eiga sig í bráð. Eins og ég þurfi á þeirri ráðgjöf að halda! Það er síðan mín ákvörðun, en ekki þeirra, að héðan í frá ætla ég að taka stóran sveig framhjá öllum fallegum en mjóslegnum blindum stúlkum. Heilsunnar vegna.